Yokluğunuza o kadar alıştım ki varlığınız bir şey ifade etmiyor..

Hala anlamadınız anlayamayacaksınız da dımı Bayım ?
Ben sizi değil sizin imkânsız oluşunuzu sevdim!
Bana gelişlerinize değil gidişlerinize âşıktım ben Bayım.
Yanımdayken bana bakışlarınız değil uzağımdayken bana bakma çabalarınıza vurulmuştum ben.
Öpüşlerinizdeki o başka dudakların tadı ilgimi çekmişti asıl
Masum sayılamayacak kadar cüretkâr dudaklarınızın tadı değil…
Yanağınızdaki o gamzeleri değil o gamzelerdeki izleri merak ettim ben Bayım!
Gülüşlerinizle sakladığınız o kaçamakları beğenirdim en çok.
Bana dokunduğunuzda buz kesen bedenimi değil de,
Siz giderken yanan yüreğimi söndürme çabalarım ürperticiydi benim için.
Bana ait olmadığınızı bildiğim halde sizi sahiplenmem çok ilginçti Bayım!

Üzgünüm Bayım!
Ben sizi hiç sevmedim sevemem de!
Yasak oluşunuz güzeldi sadece.
Yapılmaması gerekeni yaptığımız için özeldiniz siz.
Ne siz benimle yapabilirdiniz Bayım nede ben sizinle…

Üzgünüm Bayım!
Gerçekler böyle.
Duymak istediklerinizden çok farklı beklide.
Beklediklerinizin dışında…

Neyse Bayım
Artık yabancıyız zaten birbirimize.
Umursamazsınız zaten bu söylenenleri de.
Hoş umursasanız da ne değişir ki?
Fazla uzatmadan Bayım;
Yokluğunuza o kadar alıştım ki artık varlığınız bir şey ifade etmiyor…

Melike Arı ~